Posts Tagged ‘Futurama’

Cuestións temporais

O tempo e o espazo foron estes últimos días as miñas dúas principais preocupacións. O espazo, como xa podedes observar, é novo. O tempo, irremediabelmente, tamén. Os espazos físicos tamén me tiveron moi ocupado estes días pero conseguín por en marcha este novo espazo d’ As ovellas, do cal estou bastante orgulloso. A mudanza levou un pouc máis de tempo por iso de familiarizarse con novos instrumentos, novos espazos, novas formas de traballar… Pero a esperiencia foi positiva e o funcionamento da Blogaliza semella óptimo.

O tempo tamén é o eixo central dun filme antigo e un recente que saíron en conversa estes días. O primeiro deles, é The time machine, baseado na novela de H.G. Wells e dirixido por George Pal no1960. Un filme moi interesante como adaptación, como filme de aventuras e como produción a nivel técnico. Este filme de pé a que Mario me falase da versión de 2002, que seica inclúe un episodio final certamente fascinate. Queda na lista de tarefas para a fin de semana. O outro filme é o de Futurama, que trata dun xeito bastante gracioso as viaxes na liña temporal , as súas consecuencias e a improvabilidade.

Pensando nas posibilidades de semellante máquina, xurdiu a idea de que facer con ela. a min, nun arrebato de fetichismo cinéfilo e exceso de cafeína (ademais facía moita calor), ocorréuseme, que a viaxe axeitada non era ao futuro, que nos depara cousas que mellor é non sabelas, senón ao pasado. A miña parada sería en 1961, ao rodaxe de certa película moi de moda ultimamente por iso das iconas pop que tan ben locen nos bolsos. O meu plan, que require gafas máis grandes (a Raíña saberá de que falo), consistiría en conseguir un papel de secundario, ou mesmo remplazar a George Peppard e trabar conversa con Audrey Hepburn. A partires de aí, tentaría engaiolala contándolle o bonito que é o futuro, o ben que vai internet despois de 1998 (máis ou menos), que eu deseñei todo o merchandising coa sua face (mentir non é malo sempre, díxomo alguén), que USA perderon a hexemonía no baloncesto e precisan dela para saír adiante, que hai series de debuxos para adultos, que se poden dicir tacos pola tv… O dito, un plano perfecto. Aínda así, acepto suxestións e planos para fabricar dita máquina.

Benvid@s á nova casa do pastor.

Ponte

Por fin! Chega coa ponte un merecido descanso para O pastor, que leva un par de semanas que non da feito. Nestas dúas últimas semanas pasei case que todo o tempo ocupado mais non creades por iso que non tiven tempo para seguir enfrikándome, unha cousa é estar ocupado e outra ben distinta metamorfosearse. Hai que ter medida para todo.
O caso é que dende a blogosmorga compostelana non tiven moito tempo para subir partes ás Ovellas, por iso teño pendentes moitas cousas. Na dita blogosmorga foi un pracer coñecer a tod@s os blogueir@s que se presentaron. Xa a altas horas da noite, foi un alivio descubrir que eu non era o único que reproducía sketchs de La hora chanante, cousa reconfortante, xa tiña pensado comezar a medicarme.
Tras esa noite, por unha cousa ou outra, non volvín escribir. Non pensedes que foi a consecuencia dela, simplemente coincidencia, mellor dito, mala concidencia de datas. Nunca vos pasou que nun espazo curto de tempo se vos xuntase todo o que non se vos xuntou en dous meses? Iso foi máis ou menos o que pasou, agardo que a partires de agora retome a actividade blogueira de xeito normal.
Como dicía un pouco máis arriba, tiven algo de tempo para min, tempo que gastei basicamente en mirar a TV mentres comía/ceaba e en seguir co sano tratamento de un anime cada 48 horas (é un tratamento moi recomendable, probádeo) Mirando a TV á hora de comer descubrín varias cousas:

– Que Padre de Familia mola pero queremos capítulos novos.
– Que Futurama reclama tempadas novas, señor Groening tome nota por favor.
– Que non debes cambiar a Tele5 en ningún momento.
– Que sigo a ser fan de Friends e que Joey é unha pataca.

Por certo, no primeiro e último capítulo de Joey que vin decateime de que Oleguer ademais de ser futbolista (e patriota) é actor.



Como vedes, preciso urxentemente a ponte que chega agora. Que a desfrutedes tod@s @s que poidades. Eu prometo voltar con enerxías anovadas.

Mi propio modulo lunar, con casinos… y furcias

Ser unha máquina ten que ter as súas vantaxes, iso é algo que sempre pensei, si non é un pensamento habitual, mais ás veces a miña cabeza non dá para máis. Certamente non debo de ser o único. Comentábame un amigo que no antroido foran disfrazados das personaxes de Futurama e que case chegan ás mans por ser Bender. Quen non quereria ser un androide tan especial, bebedor, cleptómano, festeiro, ludópata, cínico, manipulador, etc. Pois si, ten unha forma de ser que seica atrae a todo o mundo.
Non é único o caso do grande Bender, xa hai moito tempo que o home intenta semellarse ás máquinas, polo menos naqueles aspectos característicos, como a forza, a resistencia, a potencia… e tamén non apéndices extensibles, prénsiles, etc. Xa na literatura, Marie W.Shelley ideara o primeirizo home-máquina, ainda que distaba un pouco do que asociamos agora cun cyborg, é moi posible que fóse o primeiro da historia. O cyberpunk popularizou xa na década dos oitenta do pasado século estes homes-máquina, e o cinema presentounos ao grande público sempre coma entes desumanizados, demasiado robóticos, que empregaban a forza cada vez que tiñan a ocasión.
Esa deshumanización é tema central de toda a literatura cyberpunk, aínda que xa aparecera na literatura de ciencia-ficción anterior, na obra de K.Dick é recorrente por exemplo. Toda esta estética está presente no traballo de xente como Stelarc.
Stelarc é un performancer australiano de orixes chipriotas (STELius ARCadiou) que leva dende os 70 traballando sobre estas bases do corpo modificado por medios mecánicos. Nas súas representacións, traballa con brazos mecánicos, soportes de oito patas, etc. Son tremendamente curiosas, e ademáis ten moito éxito, é raro ver unha actuación súa da que non se vendesen todas as entradas.
Este mércores día 21, actúa en Santiago de Compostela Marcel.lí Antúnez na Sala Nasa. Marcel.lí foi fundador de La fura dels baus mais abandonou o proxecto por diferenzas creativas. Seu espectáculo incorpora ademais dos elementos mecánicos os elementos virtuais, nos que o público é un factor moi importante. A interacción entre o espectador e o performer chega aquí a novos niveis. Se tedes ocasión de asistir, non o dubidedes. Se non, sempre poderedes montar a vosa “propia performance, con casinos… y furcias”.