A música e os videoxogos poden curar

Piano Squall é o nome artístico de Michael Gluck, un pianista norteamericano que cando era novo descubriu as composicións de Nobuo Uematsu para a saga Final Fantasy (Squall é o nome do protagonista de FFVIII) e ficou prendado. A estética que manexa é plenamente Final Fantasy, xa que loce a chupa co pescozo de borreguillo e a camiseta branca de Squall, ademais da cadea e a cicatriz da cara!

pianosquallsquall

A morte da súa avoa por mor da esclerose múltiple, fixo que comezara a involucrarse en proxectos benéficos en favor da National Multiple Sclerosis Society. Comezou a dar concertos en convencións e acabou editando un álbum do cal o 20% dos beneficios van parar a esa asociación.

O disco contén temas maxestralmente interpretados de videoxogos coma Final Fantasy, Chrono Trigger, Super Mario World, Tetris e de animes coma Cowboy Bebop, Fullmetal Alchemist ou Evangelion. Eu boteille unha escoita e creo que vou mercar o cd. O grafismo do cd recrea moi ben a estética das portadas da saga FF, tanto na tipografía coma no deseño da imaxe sobre o característico fondo branco.

cover_l

É moi de agradecer tamén que na súa páxina pendure as partituras dos temas que interpreta, xa que non son doadas de atoparpartituras de videoxogos ou animes.

O incerto futuro da humanidade

Moitas son as obras de ficción científica que se preguntan sobre o futuro da humanidade en clave catastrófica. Apocalipses, cataclismos, invasións alieníxenas, epidemias, guerras nucleares… Un dos principais temas do xénero é precisamente indagar no futuro negativo que se albisca por accións presentes.

Estes días atrás lin un libriño da mítica colección de Castrelos “O Moucho”, que publicou entre outras xoias o Catecismo do Labrego. O libriño leva por título Homes do espacio e o seu autor é Lois Fernández Marcos. Trátase dunha breve colección de relatos curtos que mesturan a ficción científica coa fantasía. Contos sobre abducións, príncipes guerreiros e futuros apocalípticos. O libro pese a non ter unha calidade literaria demasiado grande, ten o mérito de ser unha das primeiras obras do xénero en galego. Unha aposta arriscada, e máis no ano 1976.

homes-do-espacio

Porén, e retomando o tema dos cataclismos, hai un parágrafo do libro que non consigo quitarme da cabeza e que me gustaría compartir neste espazo. Pertence á historia VIET-NAN 33-35 do libo Homes do espacio.

– O mundo destruíuse lentamente. Pronto sóio quedóu unha sociedade dexenerada de drogadictos e homosesuales. E foron a maldade e o apodrecimento das almas dos homes os que perderon o mundo…

Homes do espacio. Ed. Castrelos. Vigo: 1976. Páx. 18

Hai que ter en conta que está a falar unha personaxe e que non debemos identificar autor con voz narrativa, pero a min non se me vai da cabeza.

Por certo, a imaxe está sacada de aquí. Moi interesante a lista que elaborou Miguel Valverde.

Tetris analóxico

Despois de Anim01, atopo esta curiosa performance levado ao cabo tamén por Juan Lesta e Belén Montero. Un Tetris analóxico. Hai que dicir que presenta un grave problema e é que resulta imposíbel gañar, xa que as liñas completas non desaparecen (sería un pouco complexo facelo).

Impresionante. Crearán un Arcanoid ou Super Mario analóxico. Será cousa de tempo.

Poesía dos 80

O outro día recibín un agasallo inesperado. Un lote de libros de poesía, editados por Xerais hai máis de vinte anos e que rescatados do abandono e a humidade dalgunha caixa dalgún soto, chegaron a min.

Eu era moi novo cando estes volumes vían a luz e non tiña recordo do fermoso formato e deseño da colección de poesía ventobranco. Os libros teñen un formato moi atractivo e moitos deles teñen ilustracións e gravados. Son libros difíciles de atopar, que penso que non foron reeditados. Foi unha ocasión única para min de achegarme a esta poesía.

Gocei moito co primeiro poemario de Antón Dobao, coa irreverencia e macarrería dos rompentes, coa forza poética de Ramiro Fonte, cos poemas de X.M. Álvarez Cáccamo (do que lera parte na antoloxía de Helena González), con Tovar e, como non, con Pexegueiro.

Un agasallo marabilloso. Moitas grazas (xa sabes quen).

Anim 01

Impresionante esta homenaxe aos videoxogos coa que me atopei en flocos.tv

Realizada por Juan Lesta e Belén Montero, é un traballo moi vistoso e minucioso de animación stop-motion. En aproximadamente dous minutos, recrean varios clásicos do arcade colocando píxeis magnéticos de cores sobre un fondo escuro. Resulta moi curiosa a recreación, xa que levan o dixital ao terreo do analóxico para despois, por medio da animación, volvelo situar no dixital. A musica en 8 bits é fabulosa.

Wall·E

Levaba tempo querendo ver este filme do que escoitara falar marabillas pero que entre unhas cousas e outras non conseguía ver. teño que dicir que a impresión xeral foi moi boa.

A ambientación é fantástica, recorrendo á ficción científica máis tradicional, pero con detalles máis contemporáneos. Así, vemos un planeta ermo e devastado, con anuncios dunha vida mellor no espazo exterior -inevitabelmente lembrei o zepelín de Blade Runner-, grandes cidades baleiras e unha atmosfera de po e lixo. Hai elementos que lembran a producións máis recentes coma Minority Report ou I Robot. O simpático robot protagonista lembra un pouco a Curtocircuito, aquel que tivera o seu momento de gloria nos oitenta (Bonnie Tyler aínda me lembra esas pelis), pero máis baixiño, menos cansino e máis compacto. O labor de deseño de Wall·E está moi conseguido. Ten unha amiga moi particular, unha cascuda, que como todos e todas sabemos, poden resistir a radiación.

A historia non é demasiado orixinal pero si moi entretida. Nótase a man de Disney, que crea un estraño ser con Pixar. Mestúrase o humor e as referencias cinéfilas duns co sentimentalismo algo podre da compañía de Eisner. Sorprendeume que un robot que se acha só na terra desfrute vendo unha e outra vez Hello, Dolly! e ensaie números muscais.

Polo demais, un alegato ecolóxico de primeira orde e un traballo de deseño e animación dos que paga a pena contemplar.

Desfrutar do momento

Chega o sol. Para quen, coma min, está acostumado á escuridade húmida dos locais de Chiba City e ao baleiro frío do ciberespazo é unha boa nova. O sol quenta a miña pel esbrancuxada na solaina dunha pequena casiña dalgún lugar do caribe. Os meu dedos áxiles galopan polas teclas da miña consola, trato de achar información útil coa que renovar este pequeno sitio, as buscas son intensas e precisan de grande habilidade e, por que non dicilo, resisitencia. Manter as ovellas ao día non é doado. Os servos mecánicos implantados nos meus pulsos e que aumentan a velocidade das miñas falanxes axudan nesta tarefa. Coa man dereita collo un daiquiri que repousaba manso na pequena mesa de bimbio e vidro que tiño ao carón da hamaca na que estou sentado. Sábeme.

Seguirei a buscar polo ciberespazo, con enerxía renovada.

Imaxe: misterbisson

Agora teño esta nova gorida, máis próxima ao meu eu do outro plano da existencia, alí refúxiome das inclemencias. A mudanza trouxo cousas positivas, moitas propostas, traballos, recoñecementos e felicitacións. Unha vez máis, o azar fixo que feitos sen relación algunha podan ser susceptíbeis de correlacións supersticiosas.


Os meus favoritos: Patricia Highsmith

Unha das miñas debilidades cinematográficas é, sen ningunha dúbida, Alfred Hitchcock. Un dos seus filmes máis notables, Strangers on a train (1951) está baseado na primeira novela de Patricia Highsmith do mesmo título e publicada un ano antes. Esta obra seica foi reescrita por suxestión de Truman Capote. Se fago esta introdución é para destacar unha das cousas que máis me interesan da obra de Highsmith: a capacidade de crear suspense indagando e furgando na mente humana. Cousa na que era un mestre o grande artesán do cinema, do que falarei noutra ocasión máis polo miúdo. A modo de curiosidade e xa metidos no tema do suspense, dicir que no guión do filme traballou Raymond Chandler, do que xa falei nalgunha ocasión, até que as diferencias entre director e escritor racharon coa colaboración.

Patricia Highsmith non tivo unha infancia agradábel, nada en Texas, mudouse para Greenwich Village (NYC) coa súa nai, o apelido tómao do su padrastro. Axiña comeza a escribir e cando antes falaba da súa primeira novela, debera ter dito “primeira novela publicada”, xa que a pequena Patricia completara grosos volumes de historias, diarios e novelas na súa adolescencia. Lía constantemente os libros da biblioteca da súa nai e interesouse xa moi nova polas teorías dun psiquiatra chamado Menninger que afirmaba que o crime podía ser prevido mediante tratamento psiquiátrico. Este interese revélase na obra de Highsmith, que mostra sempre personaxes con psicopatías e outros desordes mentais. Tamén de moi nova descubriu a súa bisexualidade, que tamén aparece reflictida en obras como Carol ou na saga de Ripley.

Tom Ripley resume moi ben o mundo literario de Highsmith, ambición, desequilibios mentais e emocionais, crime non castigado, ascenso social, a paisaxe e sociedade europeas… Highsmith foi unha muller solitaria, que abandonou os USA para vivir en Europa (Inglaterra, Francia e Suíza), nunca acadou unha relación duradeira e era alcólica. A súa obra foi mellor acollida no vello continente, xa que a temática dos seus escritos non encaixa ben dentro da moral norteamericana. As súas novelas teñen o poder de absorción que se lle agarda ao xénero de suspense, mais faino dun xeito diferente, sen caer en convencionalismos. O factor psicolóxico ten moita forza e a súa capacidade para construír personaxes fascinantes  e misteriosos queda fóra de toda dúbida. É moi curioso o grao de simpatía que poden chegar a adquir durante a lectura personaxes que na vida real non merecerían outra cousa que rexeitamento.

Dicíalle eu o outro día a unha boa amiga que no meu podio de narradores/as de suspense estaría Highsmith xunto con Chandler e Dashiell Hammett.

No fondo do local

Fume e cheiro a chopiños A graxa das paredes mesmo semellaba escorrer coma se dunha fervenza se tratara. Na mesa, ao carón do Lucky e o chisqueiro, repousaba un bocadillo de polo envolto nun pano que se tornara transparente. O vaso era da cor mesma da cervexa. Entre o balbordo, escoitábase unha conversa, catro tipos, duns corenta e tantos anos, coas cabezas ergueitas e a xarra de Estrella ben agarrada.

– Hai que rematar o traballo canto antes.

– E que facemos con ela? Xa sabes… Non vai ser posíbel.

– Iso xa o sabiades. Sabedes o que vai dicir. E tamén o que tedes que facer. O máis imporante é que saia todo canto antes. Iso, iso é o máis importante.

– Agardemos que non se poña complicado…

Miráronse entre eles e fíxose o silencio. Ela mírao e debuxa un sorriso. Un sorriso de complicidade, mais tamén se albisca un aquel rebuldeiro nos ollos escuros coma o acibeche. El limpa a boca cun pano minúsculo que parece de xoguete nas súas mans. As luras sentáranlle máis pesadas do que agardaba.

– Imaxinas como deben tramar ese tipo de cousas? Xa sabes, secuestros, asasinatos e tal. Seguro que o fan así, nos bares.

– Coido que te afecta demasiado ir ao cinema. Deberías deixar de ir a eses ciclos…- A cara del exhibía un sorriso amplo, máis de seguirlle o xogo ca de mofa.

– Non, só que penso que é o mellor xeito, así ninguén sospeita. Sería demasiado obvio, non cre? Imaxínao. Eles están aí, amañando un secuestro, so teñen que ir por ela, atala e metela no maleteiro dun coche.

– Un Chevrolet dos anos 70, encarnado.- Interrompeu el. Aí cabe todo.

– Podería ser, pero valería calquera outro. Hai coches europeos moi grandes, aínda que un monovolume restaríalle elegancia ao asunto. Unha vez dentro, lévana ao monte e acaban con ela. Por último, déitana ao mar cun peso e listo, xa non lles molesta máis. E o mellor é que a xente que os escoite nunca pensaría que están a falar diso. Sería absurdo.

Na face del adivíñase un pequeno sorriso, arquea as cellas, os seus ollos teñen un brillo especial. Ela comeza a rir as gargalladas. Un camareiro achégase con dúas cervexas máis. Ben fresquiñas.

Na mesa do lado a conversa continúa.

– Ben, logo niso estamos todos de acordo.

– Perfecto, entón a publicación sae adiante. Temos xa o traballo dese bolseiro… como-se-chame. Conto coa túa parte antes do luns. Ten que estar listo antes da semana próxima. Logo que diga misa se quere.

– Vale, queda así o asunto logo. Ficas a cear con nos?

– Uhm… Mellor non, teño as tripas descompostas.

02062009

Día das letras, día d@s galeg@s

O galego que non fala
Na lingua da súa terra
Non sabe o que ten de seu
Nin é merecente dela.

(“Da Vella Roseira”, Victoriano Taibo)

Mañá 17 de maio celebraremos o Día das Letras Galegas manifestándonos en Compotela en defensa do noso idioma. Poque o galego é a nosa columna vertebral, o idioma que nos une. Vén cada nós, para expresarmos todas e todos xuntos que queremos vivir en galego.

Adherímonos así mesmo ao “Manifesto pola convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego“, promovido por A Mesa pola Normalización Lingüística.