Archive for the ‘Relatos’ Category

Volver á realidade

Xa se acabou a boa vida, a folganza. Agora volve a dura realidade; a cotidianiedade, os cartos, os analxésicos e mais as presas. Os malditos cartos, billetes que só serven para facer máis billetes -se os tes- ou para ter que botar man dos analxésicos -se non os tes-.
Hoxe é sábado e a realidade deume unha couce na face. O sangue é tan mesto que apenas podo ver o imbécil que son por preocuparme de cousas que nin sequera sei por que teñen que preocuparme. Algún día verei unha luz ao fondo dun túnel, non sei se quererá dicir que estou morto ou que achei a solución a todo aquilo que non comprendo. Seremos tan parvos que en centos de miles de anos de existencia aínda non somos capaces de distinguir o que é real do que non o é? Eu dubídoo a miúdo.
O outro día atopei un billete de 20€, estaba roto. O meu privilexiado cerebro interpretouno coma un símbolo da miña relación coa economía. Así que o tirei no mesmo lugar onde o achei.
Copiei un cd que me deixou un amigo. É unha merda, pero saíume barato. A discográfica chámame pirata, non o entendo, eu merquei o meu cdrom, o meu amigo non me cobrou nada porque somos colegas. É piratería obter mercancía a coste cero por parte dun vendedor coñecído? Ao fin e ao cabo non fun á discográfica a copiar o cd dun dos seus. Cheguei á casa e fixen un bocata de lombo adubado con bacon e queixo fresco fundido, copieino do Pans&Company, eu bótolle pementa e ourego porque non sei que especies leva o orixinal. Teño medo de que me denuncien por copiarlles o bocata para consumo propio. Seica está penado con multas moi altas. Putos cartos!
Non entendo nada.
Dóeme a cabeza vou rematar a botella de bourbon, seguro que logo me hei sentir mellor.

No fondo do local

Fume e cheiro a chopiños A graxa das paredes mesmo semellaba escorrer coma se dunha fervenza se tratara. Na mesa, ao carón do Lucky e o chisqueiro, repousaba un bocadillo de polo envolto nun pano que se tornara transparente. O vaso era da cor mesma da cervexa. Entre o balbordo, escoitábase unha conversa, catro tipos, duns corenta e tantos anos, coas cabezas ergueitas e a xarra de Estrella ben agarrada.

– Hai que rematar o traballo canto antes.

– E que facemos con ela? Xa sabes… Non vai ser posíbel.

– Iso xa o sabiades. Sabedes o que vai dicir. E tamén o que tedes que facer. O máis imporante é que saia todo canto antes. Iso, iso é o máis importante.

– Agardemos que non se poña complicado…

Miráronse entre eles e fíxose o silencio. Ela mírao e debuxa un sorriso. Un sorriso de complicidade, mais tamén se albisca un aquel rebuldeiro nos ollos escuros coma o acibeche. El limpa a boca cun pano minúsculo que parece de xoguete nas súas mans. As luras sentáranlle máis pesadas do que agardaba.

– Imaxinas como deben tramar ese tipo de cousas? Xa sabes, secuestros, asasinatos e tal. Seguro que o fan así, nos bares.

– Coido que te afecta demasiado ir ao cinema. Deberías deixar de ir a eses ciclos…- A cara del exhibía un sorriso amplo, máis de seguirlle o xogo ca de mofa.

– Non, só que penso que é o mellor xeito, así ninguén sospeita. Sería demasiado obvio, non cre? Imaxínao. Eles están aí, amañando un secuestro, so teñen que ir por ela, atala e metela no maleteiro dun coche.

– Un Chevrolet dos anos 70, encarnado.- Interrompeu el. Aí cabe todo.

– Podería ser, pero valería calquera outro. Hai coches europeos moi grandes, aínda que un monovolume restaríalle elegancia ao asunto. Unha vez dentro, lévana ao monte e acaban con ela. Por último, déitana ao mar cun peso e listo, xa non lles molesta máis. E o mellor é que a xente que os escoite nunca pensaría que están a falar diso. Sería absurdo.

Na face del adivíñase un pequeno sorriso, arquea as cellas, os seus ollos teñen un brillo especial. Ela comeza a rir as gargalladas. Un camareiro achégase con dúas cervexas máis. Ben fresquiñas.

Na mesa do lado a conversa continúa.

– Ben, logo niso estamos todos de acordo.

– Perfecto, entón a publicación sae adiante. Temos xa o traballo dese bolseiro… como-se-chame. Conto coa túa parte antes do luns. Ten que estar listo antes da semana próxima. Logo que diga misa se quere.

– Vale, queda así o asunto logo. Ficas a cear con nos?

– Uhm… Mellor non, teño as tripas descompostas.

02062009

Vellas Noites

Volvía para a casa nese momento en que a néboa comeza a desaparecer e abre o día. Os que non sexan de por aquí non sei se saberán a que me refiro. A noite fora longa, das 18:30 ás 8:30 coma sempre, só que nesta ocasión andivemos por aí todo ese tempo. Tanto tempo de troula da para moito, e iso é o que todo o mundo agarda, máis non sempre é así.A noite comezou á media tarde – cousas do inverno- buscando algo que facer. As noites coma esta son especiais, tes que facelas especiais. Hai que argallar algo, xa! Poñamos as galas e vaiamos ao casino.

O cheiro a fume configurou un xesto híbrido de noxo e excitación na miña face, o xigantesco vestíbulo estaba presidido por dúas grandes fileiras de máquinas comecartos que debuxaban a rota cara as mesas de ruleta e blackjack, situadas nun amplo salón elevado por tres pequenos chanzos dunha pedra semellante ao mármore. Os tapizados vermellos e as lámpadas douradas trouxéronme á mente a casa de calquera millonario dos debuxos animados. Sentei na barra e chamei ao camareiro para que me trouxese unha Cocacola, de lata. Os cacahuetes debían levar máis de 5 meses naquela cestiña metálica.

As mesas de Hold’ em estaban case cheas, pero aínda quedaba un oco para min, e era a miña noite. Tiña crédito suficiente para comezar a sacarlle os cartos a aqueles miñaxoias en canto os flops viñeran quentiños. As cousas estiveron tranquilas durante a primeira media hora, pero a partires de aí, todo mudou. Liguei tres ases e na seguinte man gañei a unha escaleira coa miña cor. A morea de fichas que tiña diante de min invitaba a pensar que podía ser unha grande noite. Tiña que seguir un par de horas, non podía deixar correr semellante oportunidade. – Bueno, eu xa quedo aquí, mañá vou estar zombie. Grazas por pagar o taxi.

– Nada.- escoiteime dicir cunha voz sospeitosamente frouxa. E ronca.

Poucos minutos despois abrín a porta da casa e deiteime coa roupa posta enriba da cama sen facer. Outra noite interesante. Debimos ter ido ao casino, polo menos as copas son baratas.

Incidente 0503 (Extracto)

Xa había máis dunha hora que abandonaran a nave. A preocupación ía en aumento dentro do grupo xa que a orografía non concordaba coa que lle achegaran as computadoras de abordo. Como era posíbel? A rota estaba ben trazada, a localización era exacta pero o terreo era diferente.

As imaxes coas que contaban mostraban unha xeografía desértica, grandes extensións de area, rocas e po. Nada daquilo estaba diante deles, a confusión era moi grande, pero o medo era aínda maior. O pequeno aparello que levaba o sarxento na man comezou a emitir un zunido que ía aumentando pouco a pouco, cun xesto da man detivo ao grupo. É posíbel que haxa vida por aquí- dixo cunha voz moito máis baixa do habitual- detecto construcións preto de aquí.

O grupo despregouse de xeito que dous homes avanzaban por diante, moi abertos, subiron unha pequena costa que, ao chegar arriba, deixaba ver unha corrente de auga que baixaba con grande velocidade por entre uns penedos, atravesalo non sería demasiado complicado. Os zapadores comezaron a montar a ponte pregábel; cando estaba desmontada e pregada ocupaba apenas dous macutos, unha vez colocada poderían atravesar con facilidade.

A tarefa estaba xa case rematada cando o sarxento divisou algo da outra beira, o zunido era máis forte dende que chegaran á corrente. Semellaba un cano enferruxado, caía cara o val. Se cadra atoparan algo.

Biscaia

Contaba que viñan dous homes falando polo camiño. Subían a encosta que ven dende o río, que nesa zona ven manso e crea un dos lugares máis fermosos da comarca, paseniño e de fala animosa paraban aos pouco fitando os paxaros que baixaban dende os cables eléctricos até as leiras sementadas. Xa pola pinta sabía que non eran da zona.

Probabelmente veñan da Casa da Volta. No verán adoita chegar xente por alí, parentes. Serían fillos da Ramona? Emigran de nenos a Arxentina. Non, deberan ser máis vellos.

Quedaron un rato mirando ás casas que se intuían detrás da carballeira.

-Como se chama este sitio?

-Biscaia.

-Seica ese é un pais rico!

-É. O que ten come e o que non, pasa.

Os homes seguiron camiño arriba, case eran as doce e ainda faltaba un treito para a taberna.

Vacacións

A casa semellaba agradábel, se cadra un chisco pequena (no sentido vertical do termo) mais gostaba dese ar de casa-de-bonecas. A pequena mesiña de noite cor azul pastel, coas pequenas cadeiras forradas de veludo vermello ao carón desa fiestra ras do chan que a penas lle alcanzaba os xeonllos, formaba un recuncho que algúns catalogarían como riquiño ou mesmo encantador, isto último os máis cursis. Ese conxunto traíalle á memoria a merenda no teito de Mary Poppins ou tal vez fose o té de Alicia co Sombreireiro?

As pareces mudaban de cor segundo a estancia. O verde lima do baño da segunda planta era o seu preferido, e iso que o teito era tan baixo que tivo que deixar de peitear o tupé. A hora da ducha resultaba especialmente incómoda, tiña unha dor forte na caluga de abaixar a testa xa que non estaba pensada para alguén da súa estatura, nin sequera para unha persoa de talla normal. O Cola Cao e mailo nitróxeno fixeron que as casas de antes de 1960 perderan adeptos entre as camadas máis novas.

A planta baixa tiña, na súa opinión, altibaixos estéticos fortemente marcados. Por unha banda había un pequeno gabinete cun fermoso escritorio de piñeiro e unha cadeira de madeira e vimbio que no canto de catro patas tiña unha base circular, feita de madeira rechea posibelmente de chumbo a xulgar polo peso do conxunto. Pensou que outra posibilidade era que o carpinteiro errase as medidas de madeira precisas para a confección dunha cadeira, el non sabía absolutamente nada de carpintería. A outra parte era un auténtico museo do kitsch. Dúas pezas sobresaían por riba do resto. a primeira era un tapiz de esparto que representaba de xeito bastante fidedigno unha timba de toureiros e folclóricas ante a atenta mirada dunha rea de touros e cabestros. A outra, unha consola cun xigantesco espello e dous candeeiros dos de lámpadas franqueando unha escultura de cerámica dunha muller negra tapada cunha túnica de pel de tigre (que lle deixaba un peito á vista) de pé sobre un maxestoso exemplar de antílope. Había outras pezas menos impresionantes compostas por murais feitos con fotos antigas de parentes e soldados, fotos máis recentes nas que ademais de saír os individuos cos ollos roxos, tiñan a data e hora na que fora tomada sobreimpresas en Arial 17pts. cor marela e uns cantos espellos lacados con todo tipo de motivos e artificios variados, dignos dos ebanistas máis barrocos dunha época na que a madeira debía ser un material case imposible de traballar. Tamén había espazo para unha pequena homenaxe a Mondo Lirondo, xa que pendurado nunha das paredes do salón había un diploma enmarcado que acreditaba a alguén como bordadora e patronista “cum laude”.

Moita xente di que as vacacións serven para desconectar e que é ese o motivo principal polo cal van de veraneo. Neste caso, a expresión cobraba un novo sentido e mesmo era anulada, posto que no andar superior non había máis ca un enchufe e no inferior, dous. Ademais, o teléfono tiña pinta de funcionar con fichas. Lembraba ter visto unha na casa da súa avoa cando era neno pero agora vai ti saber por onde andaba.

A veciñanza era agradábel, o que mellor podía definila era diversidade. Confesoume abraiado que era como vivir en Brooklyn, con esa mestura de acentos e cores de pel. Eu maticei o de “cores” por “tons”, posto que dependía de se chegaran antes ca ti ou tiñan solarium de balde co abono do ximnasio. Mágoa os taxis que eran grises, rachaban un pouco a maxia.

Con todo, descansar sempre presta e o meu amigo é, de todos xeitos, un pouco rosmón.

Viaxe de fin de semana

Levo uns días que non paro, non me deixan vivir. Se existise unha lotería que en vez de cartos rifase tempo, mercaría cinco ou seis cupóns á semana. Tiña ganas de viaxar, ir por aí. Así que vou falar dunha viaxe, a primeira desta fin de semana.
A comida rematada e as bolsas preparadas! Podemos saír. Apuramos o paso para non coller auga, o tempo é inestábel nesta zona do planeta. O punto de partida era unha construción rexa, escavada na aba da lomba situada na marxe norte da cidade. Ao chegar comezaban a caer finísimas gotas que adiantaban o que podía deparar a climatoloxía na fin de semana.
Dentro do edificio a xente rebulía dun lado para o outro, cargados con pesados bolsos. Nunha esquina un grupo de soldados fumaban distraidamente. Fumaban? Se cadra non, é un edificio público non é permitido fumar neles. Digamos entón, un grupo de soldados nunha esquina, lían o Marca e discutían enerxicamente, é probábel que se tratase da xogada polémica de onte.
O transporte agardaba por nos na parte inferior do complexo, aliñado xunto a outros de diferentes cores e tamaños, pero coa mesma función, o transporte de persoas e pequenas mercadorías. O noso era unha vella máquina de cor grisalla, con desconchóns que falaban ás claras das moitas aventuras polas que pasara. Quizais estivera máis ao leste, nos territorios fronteirizos.
Dentro daqueles ferros oxidados, a atmosfera resultaba desagradábel, un ambiente mesto de po, humidade e suor rancia. No asento da dereita, unha vella rosmaba de seguido polo baixo. Non sei se pregaba polo bo descorrer da viaxe ou simplemente botaba merda sobre algo ou alguén.
Polo fío musical soaba Tommy the Cat antes de me quedar durmido. O sono apoderouse de min. Comecei a soñar de seguida e viñeron á miña mente multitude de lugares onde querería rematar a viaxe. É certo, non tiñamos destino fixo, se non acordaba a tempo acabariamos nun lugar tan remoto como desaconsellable.
Trrr, trrrr. Un zunido insoportábel devolveume entón ao mundo da consciencia. O móbil recordábame que hoxe tiña moito que facer ou tal vez que lembrase mercar baterías cando fixera a compra. Nese momento, xa de volta ao mundo real ou polo menos fóra do mundo dos soños, divisei pola fiestra lateral unha sorte de construción anacrónica. Pare! Baixémonos aquí. Aquelas pedras lembráronme unha vella lenda que escoitaba de pequeno e pareceume interesante investigar o lugar de preto durante uns días. Comezaba a fin de semana.
Igual non aconteceu desa maneira, pero é que teño o pésimo costume de marearme nos vehículos de transporte colectivo terrestre e as biodraminas fan un efecto curioso no meu organismo.

Historia

Na cidade de pedra semellaba eu unha rama deitada ao mar, levada polas correntes xunto aos peixes e os lixos. A emblemática praza tornábase desoladora coa caída da noite que a envolvía, volvéndoa silenciosa e estática. A falta de luz arrasaba a maré de xente que durante o día ateigaba as vellas lousas fotografando todo, pensaba eu (coma os nativos nos filmes de Hollywood) que lle querían roubar a alma. Na escuridade, miraba ao chan buscando a luz que a noite e a néboa non emprestaban, lousas centenarias e ferros industriais. Mirando os ferros lembreime dela, de como gostaba de xogar buscando as fendas das que xurdían as lendas da infancia. Foi nese intre cando agradecín que os sumidoiros non fosen obxectivo dos flashes, xa que lle terían roubado (alomenos) esta parte da súa alma.


Enfoques

Séntome na miña pequena mesa chea de cousas que non sei de onde saíron (estou comezando a me preocupar seriamente pola kippelización) e prendo o portátil. Unha serie de xesto mecánicos lévame a iniciar o navegador e conectar o cliente de mensaxería instantánea. Por que o conecto? Acaso un escritor non ten que estar só? Que pensaría Kafka de min? Inútil, faste chamar escritor e non tes conflito interno, es un fraude, deixa as letras para aqueles que as saben colocar na orde precisa. Si, seguro que se aproximaría a iso.

Non consigo ser orixinal, xa ves, monólogo interior, citando a Kafka e aínda por riba o tema do escritor. Comezamos ben, o seguinte paso vai ser escribir un thriller sobre un asasino en serie e o a súa alma xémea en forma de policía que o persegue. Buf! Xa sei, dareille unha volta.

Sentou na pequena mesa ateigada de obxectos máis ben inútiles onde tiña o baqueteado computador no que acostumaba pasar os días escribindo. O cuarto reflectía ambiente de traballo que el gostaba denominar opresión creativa. Relacionaba a súa falta de éxito co feito de estar apartado dos grandes autores contemporáneos. Por que non terei agregados escritores no canto de fanáticos das series flah online?

Ala! xa estou outra vez cos monólogos. Seica volveu o século XIX? O caso é… que a min gústame o efecto. Nah, que saberei eu. Teño que deixar de ler tanta merda. Voume sacar o carné da biblioteca e alí terei resposta, seguro que acho libros orixinais que me traian a inspiración. Baixaríaos de internet pero non son quen de ler nunha pantalla e a impresora non me funciona. Ademais na biblioteca seguro que atopo xente interesante. Pode ser un bo lugar onde promocionarme socialmente. Si, seguro…

Era un fracasado, aquel home sentaba todos os días na mesma mesa e nunca escribiu nin unha soa liña que pagase a pena. Estaba obsesionado coa calidade dos seus textos, non, en realidade co que estaba obsesionado era co éxito. Se deixase de mirarse o embigo é posíbel que conseguise facer algo de calidade, mesmo entretido pero parecía máis pendente da recepción do público e sobre todo da opinión que lles merecería a críticos e escritores de prestixio.

Creo que teño que deixar isto, vou mirar se teño correo…

Verde escuro

O inxectable estaba a facer efecto no seu corpo. Notou coma a rixidez dos músculos das costas comezaba a desaparecer. Inspirou forte e apoiou as mans sobre os xeonllos. Tiña a cabeza gacha e a curvatura do lombo conferíalle o aspecto dun C. – Crápula, iso é o que son. Debo saír de aquí antes de que cheguen.

…. toc … toc … clac!

Os ollos afundidos nas cuncas estaban vidrosos e inxectados en sangue. A cabeza comezou a moverse de xeito descontrolado en todas as direccións. O C converteuse de súpeto nun T. Tremeulle todo o corpo ao se erguer de súpeto, pode que a rixidez desaparecese pero a enerxía tardaría en voltar. A suor empapaba a súa camiseta lixada e escocíalle as feridas que tiña no peito.

… shish … shish … ah!

A dor fixo que levase a man rapidamente ao pescozo, notou coma o sangue caia quente por entre os dedos. Tratou de dar a volta e buscar na escuridade, pero non foi quen.
Agora estaba quedo, sen forza apenas para se manter consciente. Ficou en silencio e escoitou como a chuvia golpexaba ritmicamente na cuberta daquel galpón inmundo, o ruído metálico das gotas contra a cuberta de metal tranquilizouno.
Aínda non se atopaba con ánimo de voltar ao mundo real, alí no seu refuxo sentíase mellor. Notou como a mente se lle aclaraba pouco a pouco, a claridade comezaba a iluminar parte dos seus pensamentos. Determinación, si, iso é. As palabras retumbaron con eco no seu interior. Palabras, non feitos. Todo eran palabras, imaxes e ruídos, os feitos alonxáranse xa hai tempo do seu camiño.
O botón co pequeno cartucho amarelo fixo “clic” e o seu sistema nervioso volveu a reactivarse. Recargarse, volver ao nivel máximo.

… triw … briw … … … fsiwsh

Notou o medo novamente ao percibir, agora si, na sombra a luz verdosa daqueles ollos que agardaban o seu momento.

___________________

Tedes a versión eléctrica aquí.