Archive for the ‘Ovellas domésticas’ Category

Pesadelo (antes) de Nadal

BSO- The Nightmare Before Christmas

Para ser certos, os pesadelos soen vir por culpa das enchentas que adoito meterlle ao meu corpo a noite antes do Nadal, mais os pesadelos son constantes.

Sabedes que é peor que un altofalante con panxoliñas todo o día ao carón da fiestra do teu cuarto? Pois que se repitan até o infinito e que ademais sexan estrañas versións discotequeiras de panxoliñas aborrecíbeis e… cal é o superlativo de ñoño? Pois iso.
Tamén é un pesadelo, este conceptual, o sentido da decoración que teñen os amábeis conveciños, vin un feixe de renos famélicos e pais nadais a piques de morrer en accidente laboral por non levar posto o arnés de seguridade. O das luces de cores xa me supera, o outro día, conducindo pola noite, non sabía se que aumentara o número de puticlubs da estrada ou que a Guardia Civil decidira saír do armario e montar unha tremenda festa.

En fin, que non todo pode ser bo, e as vacacións hai que pagalas dalgún xeito, así que intentade pasar o mellor que poidades estes días.

Eu fareino. E agardarei polos novos filmes de TIm Burton pacientemente.

Poesía multimedia

Onte no Ultramarinos compostelán vivimos unha noite moi especial. A cita tiña como obxectivo a loita contra a violencia de xénero. Foi, como ven rezaba o anuncio do pub, unha noite multidisciplinar. Contamos coa presenza de varios poetas coma Alba Méndez, Oscar Antón Pérez, Alberte Momán, Rosa Enríquez, Mario Regueira, Cruz Martínez, Lucía Novas, Iolanda Aldrei, Rosa Martínez e Lorena Souto. É moi posíbel que me esqueza de algunha ou algún, mais non levaba lápis nin bloc (cousa rara en min, por certo). Contamos tamén coa sempre formidábel actuación de Paula Carballeira que animou a noite cun conto de orixe finlandesa e que fixo rir e participar a todo o local. A noite foi completada por unha fermosa combinación musical ao cargo da guitarra con aires de bossa de Héctor Lorenzo e a fermosísima voz de Najla Shami que interpretaron tres pezas.

De todo o que alí pasou, houbo algo que á miña alma eléctrica e experimental chegou fondo. Foi a intervención de Lorena Souto, que recitou un marabilloso poema acompañado dunha montaxe audiovisual que mesturaba a máxia cinematográfica de Bergman coa experimentación sonora de Mogwai. Eu sempre fun moi devoto destas mostras de creatividade interdisciplinares e multimediáticas. Coido que grande parte do futuro da poesía pasará por ese camiño -ollo, non estou a dicir que a poesía tradicional vaia desaparecer nin nada apocalíptico- posto que a poesía, en tanto que poesía en directo, achégase tanto á performance, que non pode permanecer allea ás tendencias performativas actuais que pasan polo dixital e pola experimentación interdisciplinar.

Cómpre que as tecnoloxías se fusionen coa poesía para así crear novas formas de expresión. O dixital está aí, só fai falla descubrilo.

Para rematar quería agradecer ao Ultramarinos e a Alberte Momán que organizasen este evento que por riba de todo quería dicir ben forte que non estamos dispostos a pasar por alto a violencia machista.

Por que é importante o software libre?

Hai uns días recibiamos unha noticia pésima, o desmantelamento de Mancomun por parte da nova executiva da Xunta (chamarlle goberno galego é demasiado eufemístico).

Tras esta nova supoño que haberá oscuras intencións políticas (adoitan ser escuras todas cantas decisións se toman ultimamente), mais o que non se pode facer é mentir e aducir que o desmantelamento obedece á famosa política de austeridade da Xunta. A Xunta (ao igual que o goberno do Estado) gasta millóns e millóns de euros en licencias de software privativo e en técnicos que arranxen os innumerábeis problemas que este trae consigo.

Cando ti (neste caso a administración) mercas un equipo, estás pagando unha licencia a Microsoft polo uso do seu sistema operativo Windows. O problema é que ese uso é restrinxido, non hai un acceso ao código fonte do programa, polo que, se algo non funciona ben, non podes amañalo ou aprender o por que dese mal funcionamento. É dicir, estás a pagar por un servicio que está limitado e sobre o que non tes elección de escolla primeiro nin modificación despois. Ven imposto. Imaxinade un mundo no que se mercaras un coche, viñera cun motor idéntico ao dos outros modelos de coches, motor que en caso de avaría non poderías arranxar xa que non poderías abrir o capó. Isto é o que pasa co software propietario ou privativo.

O software libre pola contra, pode custar cartos ou non, pero tes dereito e liberdade de usalo coma ti precises. Se queres adecualo ás túas necesidades eres libre para facelo. Por iso a Xunta debería apostar por esta modalidade, o custo de instalación e mantemento veríase reducido notabelmente e poderíanse adecuar os equipos ás necesidades da sanidade, educación, burocracia en xeral… O mantemento dunha oficina de desenvolvemento e soporte de software libre é infinitamente menor ao custo de pagar licencias de programas e sistemas operativos propietarios. Ademais, os programas estaría feitos á medida das necesidades da administración.

O software propietario pon trabas á evolución e aos avances técnicos, un grupo de desenvolvemento de software libre aporta novidades e utilidades para a comunidade de usuarios, que poden á súa vez, seguir mellorando e adecuando o software ás súas necesidades.

É unha mágoa que un proxecto tan innovador no noso país e de tanta valía vaia caer no limbo por culpa do analfabetismo informático (e ganas de borrar todo o traballo anterior) duns cantos gobernantes que gastan 137.000€ en facer un blogue.

A palabra liberdade, hoxe en día luxada por aqueles que se disfrazan de vítimas, é moi necesaria no software. Se un non é libre de controlar o seu computador, o seu computador domínao a el.

Volver á realidade

Xa se acabou a boa vida, a folganza. Agora volve a dura realidade; a cotidianiedade, os cartos, os analxésicos e mais as presas. Os malditos cartos, billetes que só serven para facer máis billetes -se os tes- ou para ter que botar man dos analxésicos -se non os tes-.
Hoxe é sábado e a realidade deume unha couce na face. O sangue é tan mesto que apenas podo ver o imbécil que son por preocuparme de cousas que nin sequera sei por que teñen que preocuparme. Algún día verei unha luz ao fondo dun túnel, non sei se quererá dicir que estou morto ou que achei a solución a todo aquilo que non comprendo. Seremos tan parvos que en centos de miles de anos de existencia aínda non somos capaces de distinguir o que é real do que non o é? Eu dubídoo a miúdo.
O outro día atopei un billete de 20€, estaba roto. O meu privilexiado cerebro interpretouno coma un símbolo da miña relación coa economía. Así que o tirei no mesmo lugar onde o achei.
Copiei un cd que me deixou un amigo. É unha merda, pero saíume barato. A discográfica chámame pirata, non o entendo, eu merquei o meu cdrom, o meu amigo non me cobrou nada porque somos colegas. É piratería obter mercancía a coste cero por parte dun vendedor coñecído? Ao fin e ao cabo non fun á discográfica a copiar o cd dun dos seus. Cheguei á casa e fixen un bocata de lombo adubado con bacon e queixo fresco fundido, copieino do Pans&Company, eu bótolle pementa e ourego porque non sei que especies leva o orixinal. Teño medo de que me denuncien por copiarlles o bocata para consumo propio. Seica está penado con multas moi altas. Putos cartos!
Non entendo nada.
Dóeme a cabeza vou rematar a botella de bourbon, seguro que logo me hei sentir mellor.

Poesía dos 80

O outro día recibín un agasallo inesperado. Un lote de libros de poesía, editados por Xerais hai máis de vinte anos e que rescatados do abandono e a humidade dalgunha caixa dalgún soto, chegaron a min.

Eu era moi novo cando estes volumes vían a luz e non tiña recordo do fermoso formato e deseño da colección de poesía ventobranco. Os libros teñen un formato moi atractivo e moitos deles teñen ilustracións e gravados. Son libros difíciles de atopar, que penso que non foron reeditados. Foi unha ocasión única para min de achegarme a esta poesía.

Gocei moito co primeiro poemario de Antón Dobao, coa irreverencia e macarrería dos rompentes, coa forza poética de Ramiro Fonte, cos poemas de X.M. Álvarez Cáccamo (do que lera parte na antoloxía de Helena González), con Tovar e, como non, con Pexegueiro.

Un agasallo marabilloso. Moitas grazas (xa sabes quen).

Desfrutar do momento

Chega o sol. Para quen, coma min, está acostumado á escuridade húmida dos locais de Chiba City e ao baleiro frío do ciberespazo é unha boa nova. O sol quenta a miña pel esbrancuxada na solaina dunha pequena casiña dalgún lugar do caribe. Os meu dedos áxiles galopan polas teclas da miña consola, trato de achar información útil coa que renovar este pequeno sitio, as buscas son intensas e precisan de grande habilidade e, por que non dicilo, resisitencia. Manter as ovellas ao día non é doado. Os servos mecánicos implantados nos meus pulsos e que aumentan a velocidade das miñas falanxes axudan nesta tarefa. Coa man dereita collo un daiquiri que repousaba manso na pequena mesa de bimbio e vidro que tiño ao carón da hamaca na que estou sentado. Sábeme.

Seguirei a buscar polo ciberespazo, con enerxía renovada.

Imaxe: misterbisson

Agora teño esta nova gorida, máis próxima ao meu eu do outro plano da existencia, alí refúxiome das inclemencias. A mudanza trouxo cousas positivas, moitas propostas, traballos, recoñecementos e felicitacións. Unha vez máis, o azar fixo que feitos sen relación algunha podan ser susceptíbeis de correlacións supersticiosas.


Cuestións temporais

O tempo e o espazo foron estes últimos días as miñas dúas principais preocupacións. O espazo, como xa podedes observar, é novo. O tempo, irremediabelmente, tamén. Os espazos físicos tamén me tiveron moi ocupado estes días pero conseguín por en marcha este novo espazo d’ As ovellas, do cal estou bastante orgulloso. A mudanza levou un pouc máis de tempo por iso de familiarizarse con novos instrumentos, novos espazos, novas formas de traballar… Pero a esperiencia foi positiva e o funcionamento da Blogaliza semella óptimo.

O tempo tamén é o eixo central dun filme antigo e un recente que saíron en conversa estes días. O primeiro deles, é The time machine, baseado na novela de H.G. Wells e dirixido por George Pal no1960. Un filme moi interesante como adaptación, como filme de aventuras e como produción a nivel técnico. Este filme de pé a que Mario me falase da versión de 2002, que seica inclúe un episodio final certamente fascinate. Queda na lista de tarefas para a fin de semana. O outro filme é o de Futurama, que trata dun xeito bastante gracioso as viaxes na liña temporal , as súas consecuencias e a improvabilidade.

Pensando nas posibilidades de semellante máquina, xurdiu a idea de que facer con ela. a min, nun arrebato de fetichismo cinéfilo e exceso de cafeína (ademais facía moita calor), ocorréuseme, que a viaxe axeitada non era ao futuro, que nos depara cousas que mellor é non sabelas, senón ao pasado. A miña parada sería en 1961, ao rodaxe de certa película moi de moda ultimamente por iso das iconas pop que tan ben locen nos bolsos. O meu plan, que require gafas máis grandes (a Raíña saberá de que falo), consistiría en conseguir un papel de secundario, ou mesmo remplazar a George Peppard e trabar conversa con Audrey Hepburn. A partires de aí, tentaría engaiolala contándolle o bonito que é o futuro, o ben que vai internet despois de 1998 (máis ou menos), que eu deseñei todo o merchandising coa sua face (mentir non é malo sempre, díxomo alguén), que USA perderon a hexemonía no baloncesto e precisan dela para saír adiante, que hai series de debuxos para adultos, que se poden dicir tacos pola tv… O dito, un plano perfecto. Aínda así, acepto suxestións e planos para fabricar dita máquina.

Benvid@s á nova casa do pastor.

Localización no mapa

E sigo a voltas co Matheson e o seu libro I’m Legend. Adoita acontecer que as historias de ciencia ficción acontecen nos Estados Unidos, isto non é unha regra, mais ben unha tendencia. Moito ten que ver coa procedencia dos autores, xa que un número importante dos clásicos (e dos non tan clásicos) son norteamericanos. Incluso aquelas historias que teñen lugar no espazo, son protagonizadas por estadounidenses ou no seu defecto, por xentes do mundo ao servizo dos EE.UU.

No caso concreto desta novela, un home fica só no mundo, entendendo o mundo como os EE.UU. que é unha visión un tanto simplista pero para o caso é mellor. Mellor que os zombies ataquen California e non Galiza.

Imaxinade a historia aquí. Un virus mutado polos científicos galegos infecta a toda a poboación convertíndoa nunha sorte de criaturas non-mortas que atacan polas noitos infectando ao resto da xente agás a un científico que é inmune grazas a unha configuración especial do seu sangue.

Problemas: Non sei se resultaría verosímil unha investigación deste tipo, pero poderiamola localizar no CHUS, onde científicos sen escrúpulos empregaban o sangue doado polos confiados alumnos universitarios para facer experimentos con el buscando… non sei, por exemplo unha resistencia mellor ao frío e a humidade do inverno. Por poñer algo axeitado ao medio. Unha vez resolto isto, temos outro problema. Que faría un galego só no mundo? Loitaría pola supervivencia da especie, intentaría achar unha cura, refundaría o pais, ou aproveitaría para mover un pouco os marcos? Outro problema de ter zombies no pais é que nunca mudaría a presidencia da Xunta.

Está claro que a tradición fai moito nestes casos, sería interesante tirar unha vertente zombiesca das historias de lobos e meigas e ver en que quedaría a cousa. Imaxinades revistas pulp galegas? Iso sería demasiado moderno, incluso cando xa deixou de selo hai décadas no resto do mundo.

O pastor non-eléctrico

Onte o tempo non estaba para demasiadas cousas. Un trebón moi forte pasou por aquí, supoño que por aí tamén (a non ser que sexas un dos brasileiros que visita este sitio). Non sei se trebón é a palabra axeitada porque medir intensidades de fenómenos meteorolóxicos non é unha das miñas capacidades, supoño que Dorothy non pensaría o mesmo, ela diría que sopraba e punto. Porén, a chuvia batía contra os vidros e o vento abaneaba as baqueteadas fiestras de madeira até o punto de pensar que en calquera momento ían saír voando, con vida propia, coma os sacos dos supermercados contra as paredes de tixolo descuberto.

Era unha boa noite para coller unha candea, unha manta e ler contos góticos ou facer esa ouija que nunca fixeches cando eras rapaz. Eu non fixen nada diso, seguín co que estaba, un libro nada esotérico mais interesante. De súpeto a escuridade apropiouse da cidade, xusto no momento en que a narración ascendía, fiquei sen saber como remataba. Aló foi a tensión climática. Recurrín entón ao plan B, que todos aprendimos a ter en conta grazas á nosa educación de cando nenos. Collín a DS e xoguei ao Brain Training. Sentinme coma con esas páxinas que calculan a data da túa morte, quen quere saber que o seu cerebro corresponde a unha persoa vinte anos maior?

Onte foi unha noite moi escura, onte volveu a min esa sensación, coma a primeira vez que vin “escapar as letras” da pantalla do PC. Sentinme coma un OS defectuoso, sentinme pouco funcional.

Hoxe pola mañá erguinme no modo a proba de erros.

La venganza de Don Tacos

Internet non deixa de sorprenderme nunca. Xa falei nalgunha ocasión dese placer escuro meu que consiste en recuperar xogos de infancia. Isto lévame ás veces a ter que buscar moito pola rede porque non lembro os nomes dos xogos ou sinxelamente porque tiñan nomes distintos noutros paises (xeralmente dependía das rexións de codificación de vídeo).

Estes días andamos argallando cos emuladores de recreativas. Xogando ao Bomberman (aka DynaBlaster), ao Metal Slug, ao Baseball AllStars 2, ao Street Hoop e ao fantástico Pang! 3 atopado grazas ao seu nome en USA, Buster Buddies. O máis curioso é que en internet non hai moito acerca deste xogo do que eu recordo alomenos sete recreativas na miña cidade natal. O xogo é unha variante do Pang na que os fondos son obras de arte famosas, podes xogar en tres modos diferentes e hai catro personaxes a elixir. Unha panteira rosa, unha cabareteira, un pirata e un mexicano. Don Tacos, que é como se chama este mexicano, leva bigote, pistolas, sombrero (pronunciado así: sɒm’breǝ.ɾəʊ), e maracas.


A grande descuberta foi que Don Tacos (como cabería agardar por outra banda), non é só un personaxe de videoxogo noventeiro. É un produto dunha marca xaponesa de snacks (*) (cal sería a palabra galega?) chamada Koikeya e que ten unha publicidade mais ben estraña para un público occidental e que non comprede o xaponés como é o meu caso. Se alguén me pode traducir os anuncios agradecereillo moito.

Así é, internet é o reino da astracanada.

* Petiscos. Grazas pola resposta Mario.