Archive for the ‘Música’ Category

Unha noite de película

2459733138_256824f97a

Foto de Joi

De película foi o vendaval acompañado de lóstregos e chuvia que contemplabamos atónitos os que nos atopabamos na cafetaría do Burgo das Nacións momentos antes do inicio do concerto que abría o ciclo Sons da diversidade” 09 10.

Tamén foi de película o concerto que tivemos a sorte de presenciar. O pianista xaponés Ryuichi Sakamoto deleitou ao público cun recital exquisito e soberbio que durou preto de dúas horas. O nipón fixo gala dun magnífico gusto á hora de combinar o electrónico co analóxico, o minimalista co requintamento barroco, a tradición musical xaponesa coa música máis de vangarda.

Moi próximo á performance, unha xigantesca pantalla emitía xogos lumínicos e mensaxes en prol do activismo ecolóxico. A mestura do dixital (tanto no visual coma no acústico) non deixou indiferente a ninguén. Mesmo houbo quen se emocionou até o punto de chegar a deixar escapar unhas bágoas ante o que para min foi un exercicio de mestría musical sen igual; capacidade para emocionar, chegar ao fondo do público e crear unha linguaxe propia cos teclados.

Sakamoto mostrouse sobrio en todo momento, meticuloso e respectuoso co público que unha e outra vez ovcionaba a súa actuación (até tres veces tivo que retomar co recital) que chegou até as dúas horas de duración contando cos bises. Dúas horas nas que ninguén ficou indiferente. En resumo, un pracer para todos os sentidos.

A música e os videoxogos poden curar

Piano Squall é o nome artístico de Michael Gluck, un pianista norteamericano que cando era novo descubriu as composicións de Nobuo Uematsu para a saga Final Fantasy (Squall é o nome do protagonista de FFVIII) e ficou prendado. A estética que manexa é plenamente Final Fantasy, xa que loce a chupa co pescozo de borreguillo e a camiseta branca de Squall, ademais da cadea e a cicatriz da cara!

pianosquallsquall

A morte da súa avoa por mor da esclerose múltiple, fixo que comezara a involucrarse en proxectos benéficos en favor da National Multiple Sclerosis Society. Comezou a dar concertos en convencións e acabou editando un álbum do cal o 20% dos beneficios van parar a esa asociación.

O disco contén temas maxestralmente interpretados de videoxogos coma Final Fantasy, Chrono Trigger, Super Mario World, Tetris e de animes coma Cowboy Bebop, Fullmetal Alchemist ou Evangelion. Eu boteille unha escoita e creo que vou mercar o cd. O grafismo do cd recrea moi ben a estética das portadas da saga FF, tanto na tipografía coma no deseño da imaxe sobre o característico fondo branco.

cover_l

É moi de agradecer tamén que na súa páxina pendure as partituras dos temas que interpreta, xa que non son doadas de atoparpartituras de videoxogos ou animes.

Música en 8 bits

Parece ser que non son o único con morriña daqueles tempos en que os videoxogos non eran moi vistosos graficamente mais compensábano coa xogabilidade, a dificultade e unhas musiquiñas moi características.

Pornophonique é un conxunto alemán que fai música coa a xuda dunha Gameboy, un Comodore64, samplers do Space Invaders, etc. ah! é unha guitarra. Na súa páxina web pódese descargar o seu album, ten licencia Creative Commons, algo de agradecer nestes oscuras de turbias alianzas entre os que mandan nun lado e os que mandan noutro para acabar coas redes de difusión cultural.

As cancións teñen títulos tan evocadores coma take me to the bonuslevel because i need an extralife, lemmings in love ou, como non, game over. Paga a pena escoitar a estes alemáns que conseguiron subir unha Gameboy aos escenarios.


Os meus favoritos: Les Claypool

Non sei moi ben como empezar, así que comezarei dicindo que é para quen non o coñeza. Les Claypool é o baixista e cantante da banda norteamericana Primus, ademais ten outras bandas e proxectos paralelos como a Les Claypool’s Frog Brigade e colaboracións co xenial e excéntrico guitarrista Buckethead, co que grabou ademais xunto con Bernie Worrel e o batería Bryan Mantia o fantástico The big eyeball in the sky. É tamén o que interpreta a famoso tema de South Park.
O seu estilo é inconfundible, ademais de ter unha grande habilidade técnica, emprega un estilo peculiar que mestura a técnica de dedos co tapping, é moi orixinal en canto ás liñas melódicas que consegue. A pesares de contar con excelentes guitarristas ao seu lado (Larry LaLonde e Buckethead entre outros), consegue que a liña do baixo sexa a que leve o peso melódico e a forza da canción. É destacable tamén o uso que fai do slap, o seu estilo podería definirse como funk-metal ainda que con matices porque ten moito de moitos outros estilos.
Ten un grande sentido do espesctáculo e do humor, os seus shows acostuman ser espectaculares. E non só musicalmente.
Recentemente dirixiu un filme que soamente circula polos USA e que leva por título Electric Apricot: Quest for Festeroo, un falso documental paródico do mundo dos festivais de Rock’N’Roll na liña de This Is Spinal Tap.
Deixo aquí un vídeo para que desfrutedes del. Agora entenderedes por que son tan afeccionado á súa música.

E estes de propina.

Os d1sc0s

Chegoume este encargo de ak e ainda que tarde (non tiña irterneert!), vou facer a lista dos dez cedés.
Ao ver que se trataba de facer unha lista cos 10 mellores discos, asusteime un pouco. Non creo que poda facer semellante cousa, sobre todo porque me levaría centos e centos de horas decirdir cales son os mellores. Ademais seguramente hai discos mellores que nunca escoitei nin chegarei a escoitar.
Por iso fixen a lista baseándome nun criterio algo máis obxectivo. Vou facer a lista dos discos que escoitei máis veces na miña vida. Ou eso creo.

1. Pearl Jam – Ten
Deste estou seguro, é o que máis veces escoitei (e sigo a facelo) na miña vida. A primeira vez que chegou ás miñas mans foi nunha cinta TDK grabada centos de veces cun son espantoso. Aínda así, engancháronme. Estívenlle dando a lata a todos os meus amigos con eles cousa dun ano.

2. Red Hot Chili Peppers – Californication
Con este non tardei nada en engancharme. Cheguei a escoitalo tres e catro veces seguidas.

3. Pink Floyd – Wish you were here
Non sei se é este ou o Dark side of the moon o que máis escoitei de Pink Floyd. Podería facer unha categoría compartida. Grandes discos calquera dos dous.

4. Metallica – S&M
Este cd regaláronmo ao tempo dun reproductor de cd’s. Escoiteino tantas veces que a caixa está feita un noxo e aos cd’s pouco lles queda para perder o grafismo. Sensacional para o meu gusto.

5. Led Zeppelin – IV
O primeiro cd que escoitei de Led Zeppelin. Encantoume. O Stairway to heaven segue poñéndome os pelos de punta. Ainda que se tivera que elixir, quédome con Since I’ve been loving you do Led Zeppelin III. Como anécdota, unha vez vin nuha listaxe de cd’s este disco como: Led Zeppelin-Viejo con leña.

6. Muse – Origin of symmetry
O que máis escoitei deste grupo que escoitei e sigo escoitando moitísimo. Encántame o xeito de tocar a guitarra de Matt Bellamy. En directo son xeniais.

7. Cream – Disraeli gears
Escoiteino por vez primeira no instituto, en clase de latín. Non pensedes que estaba co discman (que antigo soa isto) en vez de prestar atención, foi o mestre quen puxo o cd. Ese mesmo ano tamén nos puxo Hendrix, Iggy Pop e Deep Purple. A carátula é xenial.

8. Dream Theater – Live scenes from New York
Foi o responsable de que me enganchara a este grupo. O directo está moi logrado e os temas son boísimos. É incrible como tocan todos eles. Puxen a carátula orixinal, que foi censurada. Adiviñades a data do cd?

9. Dire Straits – Brothers in arms
Pasei anos escoitando os discos de Dire Straits, este e posiblemente o que máis escoitei. Mark Knopfler segue sendo dos meus preferidos.

10. Primus – Antipop
Este grupo é o último de todos estes ao que me afeccionei pero collino con moitas ganas, se fago esta lista dentro dun ano seguro que xa subiu. Gústame sobre todo o baixo de Les Claypool.

Noite de Jazz

Hoxe foi un bo dia para este pastor. Unha noite especial, especial por varios motivos. Un deles foi a descoberta dun grupo que me fascinou, duas horas de actuación que me pareceron dez minutos. O grupo en cuestión chámase Third World Love, son de Israel e fan un Jazz moi animado con infinidade de matices que van dende ritmos do oriente medio até o bebop pasando polas músicas americanas. Visitade a súa páxina, podedes escoitar varios temas nela.
Foi un deses concertos que pagan a pena, teñen un directo realmente sensacional e ademais foi de balde. A semana do jazz de Lugo comezou este ano cun mal sabor de boca para min, posto que chegaba á cidade das murallas o mestre da guitarra John Scofield, pero a súa axenda non foi compatible coa miña. Por casualidades cósmicas inexplicables, este pasado martes 13 (vou comezar a ser supersticioso) coincidiron nestas terras dous grandes xenios do xénero, Ornette Coleman e Scofield, un na Coruña e o outro en Lugo. E mentras tanto, o pastor en Compostela.

Polo menos, aproveitei e pasei por Cineuropa ver A fuxida, de Peckinpah. Un grande filme dun director dos que deixan pegada, senón que lle pregunten a Tarantino. Como me dixo a Raiña Vermella, un filme pretarantiniano. Non creo que se poida definir mellor.

O xoves deixeime caer polo filme de Paul Auster. Deixoume un pouco frio, bueno iso quizais foi por mor do clima. En realidade, é un filme discreto, con momentos moi bos e outros algo absurdos e case ñoños, pero o peor é que a segunda parte do filme é prescindible. A ver se co seu próximo traballo mellora un poco os dous últimos. Tanto Viaxes no Scriptorium coma A vida interior de Martin Frost decepcionáronme bastante, igual polo moito que desfrutei cos seus libros anteriores. Na parte cinematográfica, quédome con Smoke, realizada xunto con Wayne Wang, recente gañador no festival de Donostia. Igual axudou que Auster fóse presidente do xurado.

O mellor do mellor

Claro que si! Steven Seagal. De quen ía falar senon. Este home que sempre é o mellor en todo o que se propón, tanto facendo chaves, coma recibindo balas (non lle fan dano), como descubrindo vacinas para a guerra biolóxica, pilotando todo tipo de vehículos, facendo pasteis, etc. Agora o rudo home de Michigan, que foi o primeiro estranxeiro en ter dignidade de mestre aikido en Xapón, saca o seu segundo álbume coa súa banda Thunderbox, Mojo Priest. É un disco de blues, con son do delta, máis que meritorio no que colaboran grandes nomes do xénero como Willie Perkins, Koko Taylor, James Cotton, Hubert Sumline o grande Bo Diddley. O disco contén algún clásico do xénero como Hoochie Coochie Man (popularizada por Clapton nos últimos tempos) e tamén temas propios. Fixádevos na expresión da carátula do álbume, non ten desperdicio.
Parece ser que de pequeno, Steven Seagal non só lle colleu o chiste ás artes marciais coas que adquiriu popularidade no mundo do cinema de acción, senón que tamén llo colleu á guitarra, que leva tocando dende os 10 anos.
Hei de recoñecer que ao principio, a escolla do disco era produto dese gosto meu por incorporar toques exóticos á banda sonora da miña vida, pero tras unha primeira escoita satisfactoria, a segunda fíxome ver que parece ser que por fin “O Mellor” fixo algo artistacamente aceptable e incluso bastante bo. Non é un grande guitarrista, pero domina de xeito aceptable o rexistro blues e posúe unha voz que ainda que non brillante, si é capaz de manter o tipo coa melodía e aportar un punto de melancolía á canción.
Pois iso, O Mellor non é o mellor bluesman do mundo, pero non deixa de nos sorprender. Non digades nada chungo del nos comentarios, porque pode atoparvos e facervos moito dano!

Jeff Buckley 1966-1997

Hoxe cúmprense 10 anos da morte de Jeff Buckley. De non teren morto, é posible que fóse o máis grande músico dos U.S.A. pero a historia non sempre está dacordo coas miñas intencións.

A primeira vez que escoitei Grace, fiquei prendado totalmente. Encantábame o xeito de tocar a guitarra, os arranxos e, sobre todo, esa voz. A voz de Buckley é algo impresionante e que é imposible de imitar, é demasiado persoal. É unha voz fermosa, con moitos matices e variacións e que fai que a música de Buckey sexa única e marabillosa. Jeff tardou en darse a coñecer como cantante. Comezou como guitarrista. Seus pais eran músicos tamén. Súa nai, Mary Guibert era pianista e ao carón de seu piano e a súa voz, o pequeno Jeff medraba coa música como lingua nai. Escoitaba aos grandes mitos da música rock dos 70 e xa con 12 anos tocaba no seu cuarto tódalas melodias de Led Zeppelin.

As causas que rodearon a súa morte non quedaron moi claras, o feito e que morreu afogado en Memphis. Curiosamente no berce do Rock&Roll morreu o que podería ser o novo mestre da música popular. Hai teorías que apuntan a que sofría un transtorno bipolar, outras falan de suicidio, de mala sorte… O feito é que morreu e quedamos sen un músico brillante e teriblemente semsible para a música. Eu hei de recoñecer que me teño emocionado moito coa súa música e que me produce unha admiración profunda e sinceira.
En vida so nos deixou o magnifico álbum Grace (1994), que todo o mundo debería escoitar. Nel aparece a versión de Hallelujah de Leonard Cohen que é posiblemente, xunto con Grace, a súa canción máis coñecida. Logo hai varios directos editados nos que destacan Mystery White Boy e Live a L’Olympia. Tamen están editadas as demos que grabara para o que sería o seu segundo álbume, My Sweetheart the Drunk, e unhas sesións previas á gravación de Grace xunto co guitarrista Gary Lucas baixo o título de Songs to no one 1991-1992.

A súa influencia dentro da escena alternativa e indie é enorme e xente como Thom Yorke, Matt Bellamy, Chris Cornell e P.J. Harvey entre outros así o manifestaron. Entre os varios temas de homenaxe a Jeff Buckley, seleccionei uns cantos para que os desfrutedes.


Memphis – P.J. Harvey


Wave Goodbye – Chris Cornell

Non me jodas Loló

A noite do 31 Compostela voltou aos 70. Led Zeppelin voltou aos escenarios a través de Letz Zep, unha formción británica que imita ao xenial grupo de Jimmy Page.
Non é simplemente versionear os temas, senón que o directo deste grupo é sinxelamente xenial. Está todo coidado ao detalle: a indumentaria (pelucas e vestiario perfecto), os xestos, as poses que están logradísimas e, por suposto, a música. Escoitar Letz Zep é case coma ouvir aos Zeppelin. A parte instrumental é perfecta, mencion especial ao guitarrista e o batería, que reproduciu o famoso solo de Bonham en Moby Dick coas palmas das mans. Até o John Paul Jones de Letz Zep quedaba sempre en segundo plano, pero aportaba a mesma forza rítmica. Por se isto fóse pouco, a voz semellábase dun xeito incrible á de Robert Plant. O show é dos que pagan a pena, como mostra, dicir que a Sala Capitol presentaba un aspecto mágnifico próximo ao cheo total (en coruño: abarrotado, nEno).
Eu vira notras ocasións versions, pero nunca levadas a estre extremo, un chegaba a sentir que estaba nun concerto de Led Zeppelin. Precisamente isto foi sempre un dos desexos deste blogueiro, que resultou imposible por mor da maldita linealidade temporal, que se lle vai facer. Polo menos atopei un substituto decente, non como a sacarina ao azucre, máis ben coma un emulador á PlayStation.

Non achei un vídeo deles de moita calidade, pero podedes botarlle un ollo a este, faise un unha idea do que son.


E este vai de agasallo.

Mmmmúsica, oh si!

Chégame un requerimento da Raíña Vermella que creo que partiu de mariademallou. O caso é que elaborar unha lista de cancións sempre é complicado, pero coido que desta volta o será aínda máis porque teñen que ter unha asociación sensual/sexual. Déixovos logo aquí o meu top-five de música para prender o lume. Que as desfrutedes.
P.D. Se ao acabar tedes unhas gañas irreflenables de procurar ao Pastor Eléctrico, recordade que é simplemente pola música 😉

1- Romeo & JulietDire Straits -> Para os románticos
2- Love, hate, love – Alice in Chains -> Para indecisos
3- Lover you should have come over – Jeff Buckley -> Para os sensibles
4- Foxy Lady – Jimi Hendrix -> Para os resentidos
5- Last Kiss – Pearl Jam -> Para tod@s

Deixo un bonus track do home que fixo que me namorase dunha guitarra.

Como non sei moi ben quen queda sen facer isto, quen se sinta con ganas de continuar o mmmúsica, que o continúe.