Archive for the ‘Cinema’ Category

Mamá quero ser pintor

O outro día tiven a oportunidade de descubrir unha das curtometraxes de fins dos sesenta do meu admiradísimo David Lynch. Non sei por que, pero non se me ocorrera buscala en Youtube. Para aforrarvos tempo, eis o vídeo.

Penso que neste tipo de traballos da súa primeira época é onde mellor se aprecia esa dualidade entre o artista plástico e o desexo de realizar películas. Calquera que estea familiarizado minimamente coa filmografía deste grande do cinema, pode apreciar os seus impulsos pictóricos e o seu gusto polo subxectivo, polo visual, polo distorsionado, polo abstracto… Lynch non é só ese cineasta indescifrábel que as máis das veces deixa ao espectador atónito ou desconcertado, é unha voz propia no mundo da experimentación coa narrción e coa dirección artística.

En fin, penso que poderiamos falar dun pintor de filmes.

Cuestións temporais

O tempo e o espazo foron estes últimos días as miñas dúas principais preocupacións. O espazo, como xa podedes observar, é novo. O tempo, irremediabelmente, tamén. Os espazos físicos tamén me tiveron moi ocupado estes días pero conseguín por en marcha este novo espazo d’ As ovellas, do cal estou bastante orgulloso. A mudanza levou un pouc máis de tempo por iso de familiarizarse con novos instrumentos, novos espazos, novas formas de traballar… Pero a esperiencia foi positiva e o funcionamento da Blogaliza semella óptimo.

O tempo tamén é o eixo central dun filme antigo e un recente que saíron en conversa estes días. O primeiro deles, é The time machine, baseado na novela de H.G. Wells e dirixido por George Pal no1960. Un filme moi interesante como adaptación, como filme de aventuras e como produción a nivel técnico. Este filme de pé a que Mario me falase da versión de 2002, que seica inclúe un episodio final certamente fascinate. Queda na lista de tarefas para a fin de semana. O outro filme é o de Futurama, que trata dun xeito bastante gracioso as viaxes na liña temporal , as súas consecuencias e a improvabilidade.

Pensando nas posibilidades de semellante máquina, xurdiu a idea de que facer con ela. a min, nun arrebato de fetichismo cinéfilo e exceso de cafeína (ademais facía moita calor), ocorréuseme, que a viaxe axeitada non era ao futuro, que nos depara cousas que mellor é non sabelas, senón ao pasado. A miña parada sería en 1961, ao rodaxe de certa película moi de moda ultimamente por iso das iconas pop que tan ben locen nos bolsos. O meu plan, que require gafas máis grandes (a Raíña saberá de que falo), consistiría en conseguir un papel de secundario, ou mesmo remplazar a George Peppard e trabar conversa con Audrey Hepburn. A partires de aí, tentaría engaiolala contándolle o bonito que é o futuro, o ben que vai internet despois de 1998 (máis ou menos), que eu deseñei todo o merchandising coa sua face (mentir non é malo sempre, díxomo alguén), que USA perderon a hexemonía no baloncesto e precisan dela para saír adiante, que hai series de debuxos para adultos, que se poden dicir tacos pola tv… O dito, un plano perfecto. Aínda así, acepto suxestións e planos para fabricar dita máquina.

Benvid@s á nova casa do pastor.

Redefinir a aimación

The Mysterious Geographic Explorations of Jasper Morello é unha serie de curtametraxes de animación levadas ao cabo polo australiano Anthony Lucas. A primeira delas, Jasper And The Lost Airship é de 2005 ainda que na súa web– que por certo é marabillosa a nivel estético- anuncian outros tres episodios máis das aventuras de Jasper. Eu non achei por ningures información da existencia deses outros tres episodios (o cal non quere dicir que non existan), polo que é posíbel que a produción estea parada ou canda menos aprazada.
A animación é unha mestura de animación tradicional e dixital. O resultado é unha estética propia moi alonxada da Pixar ou dos Animes, aínda que a nivel temático estea próxima a estes últimos. Os personaxes son apenas sombras que vagan por escenarios cheos de engranaxes, torcas, trabes, armazóns metálicas e hélices en brancos, negros e grises aínda que un lixeiro filtro sepia. As figuras alongadas recordan un tanto ás dos filmes de Tim Burton, pero teñen un aspecto máis plano.
A historia narra a viaxe nunha nave-barco que viaxa impulsada por unha serie de hélices impulsadas por vapor -por iso o da cercanía aos animes steampunk– polos descoñecidos mares aéreos. A nave parte dunha metrópole asolada por unha estraña epidemia que está aniquilando á poboación cos tripulantes, Jasper que é quen orienta a viaxe e un misterioso científico. A fin da viaxe é atopar un remedio para a epidemia.

Alphaville

Normalmente acabamos reducindo todas as nosas inclinacións a dicotomías, condensamos en pares sinxelos (e prototípicos) a maioría dos nosos gustos, afeccións… Celta ou Deportivo, cans ou gatos, OSDA ou Star Wars, o libro ou a peli, Sega ou Nintendo, Los 40 Latinos ou a TV apagada, Celtics ou Lakers, Heavy ou Moderno, Pepsi ou Cocacola, Truffaut ou Godard… Neste caso, eu fico con Truffaut.

Hai cousas de Godard que non entendo, a primeira (e principal) é que teña tantos seguidores e tanta sona. Moitos falan del coma unha das grandes influencias de Tarantino máis eu non acho que tal cousa sexa moi certa. É posíbel que Tarantino se sentise fascinado por eses aspectos diferenciais na narración da Nouvelle Vague, sobre todo acostumado como estaba ao americano e á serie B xaponesa. Está claro que pode haber puntos en común, mais semella que directores coma Sam Peckinpah deixaron moita máis pegada no de Tennessee tanto nos temas coma no visual. O tratamento da violencia que podemos ver en Godard está a anos luz da crueza de Peckinpah.

O meu gosto persoal tamén me fai recear moito do uso da cámara. Por que fai sempre planos aéreos de persecucións de coches que semellan micromachines? Adoito prometerme que nunca verei un filme máis de Jean-Luc Godard cada vez que remato un, pero xa recaín en máis dunha ocasión. Será que realmente hai algo no seu cinema que me fascina? Non o sei. A derradeira experiencia foi Alphaville.

Gustoume moito a escuridade do filme, a presenza de elementos do film noir, o misterio da trama… O argumento é moi bo, pero da a sensación de non estar aproveitado todo o seu potencial. O filme é lento e non afonda na problemática derivada da informatización da sociedade. Cae nos clixés totalitaristas e ten puntos moi febles. Por momentos semella arrincar pero acaba caendo outra vez no tedio. A voz en off gutural aporta un punto de sordidez ao resultado final. É interesante o tratamento da problemática da linguaxe, a presenza de textos de Éluard e as referencias estéticas aos filmes de espías. Como anécdota dicir que o director pensou en Roland Barthes para interpretar ao profesor Von Braun, inventor do ordenador Alpha 60 (o malo-malísimo, vamos).

Por se iso fóse pouco, agora vou ver Bande à part. Está claro que non aprendo.

Cypher

O outro día falabamos (non me deu polo maiestático, nos comentarios houbo debate) aquí de cinema de ciencia ficción co gallo da evolución dos zombies na pantalla. O debate foi moi gratificante para min porque xerou debate e porque este estaba, en parte, centrado nun aspecto que a min me fascina: a narración. Concretamente a narración fílmica.

Roi Buligan recomendábame un filme canadiano que eu non coñecía, animándome a que o vise e o comentase. Con todo o lío que tiña enriba tardei máis da conta en poder velo pero pareceume moi interesante poder falar aquí del, xa que como dixen antes, son amigo de debates deste tipo. Son amenos, apréndense cousas, animan as visitas e ademais demostran que unha mesma película pode ser moitas, dependendo de quen olle para ela. E poden dar lugar a descobertas como a de hoxe.


O primeiro que me sorprendeu do filme foi que o seu director era Vicenzo Natali, responsable de Cube, filme que merecería un bo debate por sí soa, a poder ser con cervexa polo medio. Segundo comeza, os créditos intercálanse coa posta en escena da historia. Este principio tróuxome dúas cousas á mente; o estilo visual (incluso dos créditos) de Spielberg e a escena do principio de Blade Runner (o primeiro diálogo), cando León fai o test Voight-Kampff (o da tartaruga). Aquí vemos a Jeremy Northam facendo igualmente un test, neste caso non para ver se é un replicante senón para saber se é un espía.

Aquí desvélase xa o tema principal do filme, a espionaxe industrial. Esta temática lembra moito á triloxía do Sprawl de Gibson, a loita entre grandes corporacións, o roubo de datos no ciberespazo e os implantes para burlar os sistemas de seguridade. No seu tratamento tamén hai moitas similitudes, xa que os obxetivos reais das partes involucradas non están claros (incluso as propias partes involucradas) até o final e a percepción das cousas muda constantemente. É unha historia enrevesada, apoiada nunha interpretación máis que solvente e nunha apariencia estética sinxela, moi luminosa en certos momentos para o meu gusto pero que mestura con grande acerto a tecnoloxía futurista con elementos cotiás.

Un filme moi visual, a montaxe acelerada de planos curtos, os ollos de peixe e os filtros dixitais que distorsionan a imaxe axudan a crean a sensación de desacougo que invade ao protagonista. A parte sonora é moi austera. Un filme en definitiva moi interesante, que garda certas similitudes con Cube e que visualmente non ten moito que envexar a producións máis grandes se ven é certo que non aporta ese aquel novidoso que sempre se lle agradece a un filme de xénero.

Son Merenda

I’m Legeng é o título dun dos libros máis célebres de Richard Matheson, escritor e guionista norteamericano responsable d’ O incríbel home minguante entre outros clásicos. Este libro conta a historia dun científico que sobrevive á plaga dun estraño virus que converte aos humanos en seres “algo” diferentes que se alimentan do vivos.

Na novela, e na adaptación cinematográfica de 1964 dirixida por Ubaldo Ragona, trátanse coma vampiros, pero non coma os de Bran Stoker ou os da fantástica Hellsing. Son seres que vagan de noite, teñen medo ao seu reflexo, aos crucifixos, alerxia ao allo e capacidades motoras e intelixencia reducidas. Para o espectador actual, isto é máis parecido a un zombie. Pero é que todas as figuras fantásticas varían, evolúen e non teñen unha única forma definida. Pensade senón nos elfos e demais seres dos bosques. A figura do zombie probén dos ritos vudú das illas caribeñas, pero a idea que temos comunmente deles é a que nos ven do cinema, particularmente a do que poderiamos chamar o Zombie-Carpenter.

Hoxe en día, esa imaxe está desfasada na linguaxe cinematográfica, posto que a técnica e os efectos dixitais permiten presentar criaturas máis impactactes visualmente. Na actualidade o cinema de terror tende a ser máis frenético, polo que deben ser veloces, e moi perigrosos. Danny Boyle presentaba en 28 days later… a figura do infectado, que pasou a ser o novo estándar de criatura non-morta, como demostra a súa aparición en [Rec] e en I am Legend, a última versión do libro de Matheson protagonizada por Will Smith.

O filme de Ragona ten moitos aspectos atractivos, cecais por estar realizado case coma un filme mudo por momentos. A voz en off de Vincent Price vai ilustrando a súa rutina diaria, pero é perfectamente comprensible sen o off, o flashback que nos conta o comezo da plaga xa é puramente dialogado, polo qeu ao meu entender poderían ter quitado esa voz en off que estropea un pouco a conxunto da acción. A dirección non é perfecta, pero apréciase unha vontade de contar unha historia de xeito visual. É por iso precisamente polo que ven a miña queixa da narración en off. Porén esta versión ten máis mérito cinematográfico porque non cae no que Hitchcock chamaba “fotografías de xente falando”, é dicir, filmar unha historia sustentándoa no diálogo en vez de na cámara.

E é que os efectos dixitais trouxeron coma contrapartida a posibilidade de mostrar case calquera cousa na pantalla, o que levou a moitos directores mediocres a realizar filmes de grandes pretensións, mais carentes de técnica cinematográfica. Moitas veces o enxeño e o talento saen á escena cando non queda máis solución.

Filmes de Nadal

O nadal é unha época horríbel en moitos aspectos, podería enumeralos pero prefiro que cada un escolla os seus por iso da economía lingüística. É tempo de reunións, ceas, brindes, bos desexos e, sobre todo, horteradas. O nadal é ás cidades o que a moda marbellí ás persoas. Decoracións absurdas e panxoliñas por altofalantes ás once da mañá, en domingo e até as dúas!

A TV coma -case- sempre tampouco se salva. Se a programación habitual é lamentable e carente de calquera tipo de gosto, nestes días tende a superarse e empeorar. Os programas especiais adoitan rescatar vellas glorias televisivas e toneladas de caspa. E confetti. As panxoliñas, o turrón, os beléns, os papanoeles, os renos luminosos… son insignias do nadal, mais non podemos esquecer outro dos grandes clásicos: os filmes de nadal. Este ano aínda non collín ningún, pero estaban poñendo Mary Poppins hai un intre en Cuatro.

Eu xa estou farto de que dean sempre os mesmos refritos de pantasmas e Santa Clauses (?¿?). Así que vou facer unhas pequenas suxestións. Agardo que os estudios americanos tomen nota.

6 Propostas de Filmes de Nadal para o Próximo Aninovo:

Kidnapped 24: Santa Claus é secuestrado por terroristas musulmáns que ameazan con degolalo se o goberno americano non lles entrega tres cabezas nucleares e Hawaii. A nova do secuestro chega apenas 24 horas antes de noiteboa. Mentres as autoridades tentan agochar a realidade, un video difundido pola rede comeza a causar o pánico na poboación civil. Moreas de acción e frases do xeito de “Malditos! No respetan ni lo más sagrado”, “Me ponen en una situación muy delicada” ou “Es hora de repartir algunos regalos”.

Home Alone 5: Macaulay Culkin, xa adulto, volta á casa dos seus pais polo nadal para facer as paces. O costume de escapar de xunto seus pais cando neno, acabou por convertilo nun adolescente emo e posteriormente nun bohemio neoiorquino. Tras unha cea na que os vellos rancores van ficando esquencidos, todo se complica polo feito de Culkin seren en realidade un zombie que quere infectar aos seus pais. Un pouco e gore antes do pavo nunca senta mal.

Han Solo saves Christmas: Unha sidequel na que o traficante e piloto interestelar (interpretado nesta ocasión por algún actor de telecomedia) atopa indicios dunha conspiración para rematar co nadal no sistema de Hoth. Sistema no que sempre é nadal por culpa do seu clima xélido. Coa axuda de Chewbacca e Lando Calrissian (Chris Tucker pode ser unha opción) loitarán contra os malvados seres que intentan construir un sol artificial no sistema para derretir a neve e, con ela, a maxia do nadal. Todos estes acontecementos son anteriores á historia do episodio IV.
Eastern Kings: Os tres Reis Magos de Oriente intentan chegar a Belén ante a oposición das lexións romanas. Herodes sospeita que a súa viaxe pode ser unha excusa para pasar armamento e informes militares aos rebeldes cisxordanos. Pola súa banda, os cisxordanos están ao corrente e corren na procura dos tres magos. Intriga e acción nun filme bélico repleto de efectos dixitais algo deficientes. Existen numerosos rumores en internet sobre a posibilidade dunha segunda parte centrada nas accións do bando xudeu. Os extras do DVD son do mellorciño.

Silent Night, Boxing Night: A metade dos elfos de Laponia organiza un sindicato e comezan unha campaña para acadar o control da factoría de Santa Claus. Santa organiza unha velada de boxeo co fin de recadar fondos para mercar os regalos dese ano e así manter a protección das grandes potencias. Para iso reclama a axuda dunha organización criminal que pretende botar man da influencia do Pai Nadal para futuros negocios. A sátira, o humor e a violencia explícita son os principais atractivos desta claymation.

Droid of droids: Un ano despois da catástrofe nuclear que devastou a Terra por completo, uns enxeñeiros de Magnolia, Iowa (USA), constrúen un pequeno androide que os axude na tarefa de procurar alimentos e auga no ermo en que se convertiu o planeta. A nova espállase rapidamente e os sobreviventes comezan unha peregrinaxe masiva ao lugar coa esperanza de evitar a desaparición total da especie. Filme de 210 minutos de duración no que destaca unha coidada fotografía.

THX 1138

O primeiro filme de George Lucas. Non chegou con iso? Ben, engadirei algo máis. Robert Duvall (sen táboa de surf).

É un filme do ano 71, ainda que se rodou no 69. Lucas preséntanos unha distopía ao estilo de 1984 ou Un feliz mundo novo. Unha sociedade totalitaria, construída baixo a terra, vixiada e controlada mediante a tecnoloxía. Os individuos están sometidos a un sistema de inxesta de drogas que anula a voluntade e agudiza a atención para o traballo. Un sistema baseado na productividade e a economía, estimulando o mercado mediante o control das autoridades, a relixión e as propias drogas. Un mundo aséptico e libre de sentimentos, cunha atmosfera claustrofóbica; case en todo momento os fondos son branco luminoso.

Unha historia sinxela, debedora de Orwell e Huxley. Ten algún efecto sonoro dos que aparecerían logo en Star Wars (e divertido escoitar o sabre láser) e incluso unha transmisión de radio menciona o atropelo dun wookie. Asi mesmo é a primeira producción de American Zoetrope, a productora de Lucas e Coppola.

Adaptando Lovecraft

As adaptacións cinemátográficas sempre me provocaron curiosidade. Ás veces é simplemente polo feito de ver se alguén imaxinaba o libro tal e coma eu a facía ao ler. Co tempo é máis por ver se consigue crear algo propio e interesante a partir dunha obra anterior. A maioría das adaptacións non deixan de ser froito do afán por aproveitar o tirón dun éxito de ventas, pero ás veces sorpréndennos con obras marabillosas que empregan a linguaxe cinematográfica, con todo o seu potencial, para crear algo novo. Aí é donde as palabras “Based on…” collen significado, o certo e que normalmente debería por “Translated of…”.

Unha das curiosidades neste mundo é o filme “The Call Of Cthulhu” realizado a partir do relato homónimo de H.P. Lovecraft pola H.P. Lovecraft Historical Society. A produción é do 2005 ainda que a intención é que semelle de 1926. Está rodada en branco e negro e é muda. As técnicas de rodaxe emulan ás do expresionismo alemán e hai unha banda sonora de piano que acompaña a acción. Non faltan as sombras, o cartón-pedra e incluso hai unha escena con candeas e farois.

Chama a atención (por se non chegase co anterior) o feito de que un relato tan complexo, a nivel de foco e modalización narrativa, fose tan ben adaptado xa que non perde a intensidade, desconcerto e tensión do relato orixinal. Cando tiven a oportunidade de ver o filme foi unha sucesión de sorpresas, cando pensaba que non podía superarse, superábase. O momento álxido deste filme con tales pretensións historicistas e de fidelidade co autor é un intertítulo en Noregués que pon de manifesto a incomprensión oral entre dúas personaxes.

Se tedes curiosidade visitade o sitio web do filme. Hai moita información, escenas e demais cousas propias de tales lugares.

A poesía da violencia (0001)

O cinema oriental sempre produxo en occidente moita impresión a nivel visual, xa nos 50, Kurosawa irrompía no panorama europeo causando sensación non só polas novidosas formas narrativas (que deron nome propio a unha técnica de narración) senón pola factura visual; por primeira vez unha cámara enfocaba directamente ao sol. Os filmes de recreación histórica do Xapón medieval e a súa ritualización do combate e a honra, así coma os filmes de Kung-fu e samuráis son tomadas e adaptadas posteriormente por directores coma Kitano, Ang Lee ou Chan-wook.
As formas narrativas e a estética dos filmes do coreano Park Chan-wook supoñen un paso adiante nesta tradición que se podería definir como de vangarda. Digo isto porque sempre foi un estilo de cinema con fondo puso tradicional e ao mesmo tempo vangardista (sobre todo nos modos). A estética da violencia acada con Chan-wook un novo estadío. Os planos e xogos de cámara crean efectos extraordinarios ao tempo que impactantes, fermosos ou desagradables. A montaxe é trepidante e non hai nada no apartado artístico que sexa deixado ao azar. Os decorados, vestiario, caracterizacións, etc. está coidadísimos coa fin de producir un impacto estético continuo. Até as armas adquiren ese valor.

Park Chan-wook deuse a coñecer en Europa co filme Join Security Area, un thriller crítico coas políticas exteriores de intervención norteamericanas. De todos xeitos, a fama e o recoñecimento masivo viñéronlle dadas a partires dos tres filme coñecidos como A triloxía da vinganza. O primeiro dos filmes desta triloxía é Sympathy for Mr. Vengeance, no que hai un punto de vista un pouco máis sociolóxico que nas outras, a violencia é desencadeada por mor das inxustizas sociais nun país metido de cheo no capitalismo. A segunda, e máis coñecida e premiada, é a estremecedora Oldboy. Aquí comézanse a ver as artes visuais de Chan-wook xa dende os títulos de crédito. É un filme de grande factura estética e cun trasfondo filosófico e narrativo complexo. Hai que dicir aquí que Park Chan-wook estudou filosofía e foi crítico de arte antes de adicarse ao cinema. Aquí o escenario é un mundo de a cabalo entre a realidade e o soño, no que as preguntas son máis importantes que as respostas e no que o espectador asiste ao desenvolvemento dunha serie de acontecementos violentos coa fin de obter a vinganza necesaria para a salvación do individuo. A redención pasa pola dor. Está en relación con multitude de referentes, dende o mito edípico até a Caverna de Platón. A triloxía péchase con Sympathy for Lady Vengeance, a máis lírica das tres e na que asistimos á elaboración da vinganza por parte da protagonista. A felicidade aparente é o punto de partida para a masacre e a dor.

O seu derradeiro filme I’m a Cyborg, But That’s OK cambia un pouco o ton respecto da violencia. Aínda así non desaparecen os planos recreándose en mutilacións (sen chegar ao extremo do martelo de Oldboy). A factura visual desta película é impactante e diferente a case calquera outra que poidamos ver. O argumento xa non xira en torna ás vinganzas nin a redención a través da violencia senón que nos sitúa no mundo dunha rapaza desequilibrada que nos sumerxe nun espazo a medio camiño entre o real e o ficticio. Unha boa amiga definiuna como Amélie en friki, creo que é a mellor definición que se lle podería dar.